Liberdade - II

Vandaag was redelijk op het gemak. De zon bakte alvast heel goed door. Samen met met Martina besloten we om terug wat rond te hangen in Liberdade. Eerst zijn we goed gaan eten in het ‘Banri’, een japanse eetgelegendheid, met klein supermarktje en snackbar. Het eten was heerlijk op het late tijdstip voor een middagmaal. Ik denk dat het al 15 uur in de namiddag was. De bediening was iets te opdringering naar mijn mening en probeerde ons van alles extra aan te smeren, maar we bedankten beleefd. Na nog een dessert gegeten te hebben, slenterden we er nog wat rond in winkels. Ik sta soms echt versteld wat we ze allemaal verkopen. Ik besloot ook nog eens te gaan zien naar die 2de hands winkel, waar ik een boek van Ayrton Senna op het oog had.
En ja, die lag er nog, dus ik besluit om het aan te schaffen. En blijkbaar met korting, want een van de verkopers zei: voor 40 reais hadden we afgesproken? Dit terwijl 45 reais in het boek vermeld was. Ook goed! Klein koopje gedaan dus. Nog wat wandelen rond Cathedral da Sé en afscheid nemen van Martina.
Bij het afstappen van de metro nog tickets gaan kopen, om morgen (donderdag) naar Rio De Janeiro te trekken.

Heel warme groeten vanuit Sao Paulo!

Aquario de Sao Paulo

Een bezoekje vandaag aan het ‘Aquario de Sao Paulo’, het eerste in Zuid-Amerika. Dit aqaurium ligt in de buurt van ‘Santos – Imigrantes’. Met de metro stappen we ook uit aan de gelijknamige halte, die net als de Iparanga halte stukken moderner en properder overkomt dan de andere metro-lijnen in Sao Paulo. De prijs voor een ticketje met de metro is trouwens gestegen met 0,15 reais en bedraagt nu 2,55 reais. 10 tickets kopen voor een iets lagere prijs kennen ze hier blijkbaar niet. Mensen die gaan werken krijgen een pas (gratis of aan verlaagde prijs), andere tarieven of kortingen zijn er blijkbaar niet.
Op maandagen kan je het aquarium aan verlaagde prijs bezoeken, voor 10 reais, in plaats van 20, dus dat laat ik zeker niet aan me voorbij schieten. Het aqaurium bevindt zich gewoon tussen een hele reeks huizen, en veel aanduidingen vanaf het metrostation naar ginds zijn er niet, ik denk zelfs geen. Een taxi-chauffeur en een veiligheidsagent helpen ons tot bij de bestemming. Na een 20-tal minuten zijn we er.
Het aqaurium is ingedeeld in 4 delen / thema’s. Het eerste deel gaat over vissen die er in de Tiete rivier leven of zouden moeten leven. Want deze rivier is zo vervuild dat deze er nu nog amper in voorkomen. En zoals ik al eerder aanhaalde, zijn de plannen er effectief om die rivier te zuiveren. Ook de Braziliaanse jungle heeft een plaats gevonden hier. Ik zie er soorten die ik nog nooit eerder heb gezien, maar sommige dieren leven echt in beperkte ruimte. Langs de ene kant is het goed dat er dan weer voor gezorgd wordt. Ook het Pantanal krijgt aandacht, wat een bijzonder groot moerasgebied is in Brazilië. Het laatste thema gaat over de Amazone rivier en zijn fauna en flora. Ik zie er sidder-alen, schildpadden, exotische vissen, piranha’s, zeepaardjes, haaien, de meest zotte dingen die de natuur ons biedt.
Een planetarium en een vallei met dinosaurus replica’s zijn hier ook aanwezig. Ik voel me precies terug op schoolreis, maar ditmaal met echte interesse.
Zeker een bezoekje waard!

congestionamento de trânsito

Deze dag (8 februari)staat in het teken vanuit het vertrek vanuit Riveira de São Laurenço. Om 7 uit de veren na een hele slechte nachtrust, want de buren vonden er niets beter op om nog wat extra lawaai te maken. Een ontbijt en terug richting São Paulo. Aangekomen rond een uur of 11 bleek het volledige blok zonder electriciteit te zitten, en dit zou pas omstreeks 16u30 terug operationeel te zijn.
We besluiten om een middagmaal te nemen in het Shopping Norte en dan terug te keren. Rond 14u is er nog altijd geen electriciteit en terwijl iedereen rust, besluit ik een boek ter hand te nemen. Omstreeks 16u30 gaan we naar de grootouders van Andreza, ditmaal van haar vader’s kant. Maar na goed een halfuur geraken we verstrikt in een file. Na een kleine 3 uur aan te schuiven en vooral stil te staan, moeten we ommekeer maken en een andere route volgen om tot onze bestemming te komen. Door de hevige regenval, was er een modderstroom om het wegdek gekomen, en voor personenwagens was er geen doorkomen aan. Berichtgeving via de radio was heel schaars.
Aangekomen gaan enkele broodjes er bijzonder goed in. Na een 2-tal uur gaan we richting appartement, en iedereen was echt moe, en we hielden elkaar wakker om toch veilig thuis te komen. Bedtijd, want een 7-tal uur op een dag in de auto verblijven wreet toch aan een mens.

Riviera De São Lourenço III - lagosta

De zon straalt vandaag bijzonder goed en ik amper wachten om weer wat tijd door te brengen op het strand en me in het water te begeven. Ik sla natuurlijk al wat rood uit op mijn huid, maar het lijkt goed mee te vallen. Aangekomen op het strand, vrees ik er al voor. Lap, ik had het kunnen denken; de zon haalt nog sterker uit dan gisteren en na enkele minuten in de zon te vertoeven, voel ik aan dit niet het ideale moment is om zot te doen. Maar ik ben niet het type om daar zomaar te zitten en niets te doen, en had ik mijn klak meegehad, ik had ze opgefret! Een overgrote pastel ‘s middags smaakt natuurlijk en een wandeling terug naar het appartement doet goed, maar de zon is ongenadig voor een Belg als ik. Buiten het strand is hier niet veel te beleven. Relaxen is de hoofdzaak hier. Historisch en toeristisch gezien is dit een tegenvaller, je kan hier niet echt veel bezoeken.
We besluiten om rond 18u eens terug naar het strand te gaan, en het water is er nog heerlijk! Dit doet deugd. Wanneer we gaan eten in het shopping center als avondmaal zit alles overvol, veel wachtrijen. Een geniale inval doet ons besluiten om een pizza te bestellen om mee te nemen (voorrang op de lange wachtrijeen ;) ), die we 30 meter verder opeten aan een tafeltje die tot een andere eetgelegendheid behoort. De zon heeft een ferme impact op ons allemaal, en dit doet ons besluiten om zondagmorgen vroeg te vertrekken. Want voor Paulista’s is zelfs het zonnige weer soms niet te harden.

Riviera De São Lourenço II - beach boy

Na nog eens wat uitgeslapen te hebben, en een goed ontbijt genomen te hebben, trekken we naar het strand. Dubbel en dik ingesmeerd met factor 50, trekken we voor enkele uren naar het strand. Ik ben er duidelijk de buitenlander, tussen het kleurrijke volk op het strand. Het is vrijdag en het valt bijzonder goed mee van het volk. Na eerst wat genieten van de heerlijke zon, begeven we ons in het water. Zalige temperatuur, en puur ontspannen!
Als middagmaal naar het shopping center om er Japans te eten! Heerlijk! Maar ook een domper op de feestvreugde, want in een van onze schotels werd een dode vlieg mede geserveerd. Schotel en geld terug. Een ‘tukske’ achteraf doet deugd.
Een wedstrijdje ping-pong brengt me terug in actie. Alhoewel er geen Jean-Michel Saive in me huist, doe ik dit spelletjes heel graag! Het was alweer een tijdje geleden. Nog wat luieren en rondhangen aan het zwembad, een verfrissende douche nemen voor ik een vegetarische pasta brocoli verorber! Dit is het leven van de goede kant nemen. Een avondwandeling in het rustige stadje is zalig.

Niets hoeft hier. Geen druk. Alles verloopt hier bijzonder rustig. Dit staat in groot contrast met São Paulo zelf. Dit is ontspannen en genieten.Wie hier niet tot rust komt, die heeft een probleem denk ik.

Riveira de São Lourenço

We gaan vandaag naar het strand voor enkele dagen! We vertrekken in de vroege ochtend, om er het drukke verkeer wat te ontwijken, nemen ergens een ontbijt met een heerlijke frisse sinaasappelsap, en via de Ayrton Senna autostrade naar de ‘Riveira de São Lourenço’. Dit plaatsje bevindt zich op een 120-tal kilometer van São Paulo en staat bekend voor een ontspanningsoord en voor mensen die over het nodige geld beschikken. Maar via via zijn we aan een appartementje heel dicht bij de kust geraakt. Daar heeft vooral de moeder van Andreza voor gezorgd, waarvoor hartelijke dank! 3 kamers, 3 douches/wc’s, ontspanningsmogelijkheden zoals zwembad / biljart / ping-pong / tennis/voetbal veldje ... Het uitzicht is iets wat ik nog nooit gezien heb met mijn eigen ogen. Een paradijselijk uitzicht? Ja, alles straalt hier paradijs uit!
We gaan eerst wat eten in het shoppingcenter en gaan dan naar de supermarkt om nog de nodige aankopen te doen.
In de late namiddag namiddag (of vroege avond, het is te zien hoe je het bekijkt) een strandwandeling. Dit voelt zo heerlijk aan en is het tegenovergestelde van São Paulo: rust, kalmte, natuur, proper, gezonde lucht!

Wat moet je nog weten over dit plaatsje? Dat er 30 jaar geleden hier nog niets was! Ergens in 1979 besloten ze deze plaats te verstedelijken en een resort van te maken. We gaan hier eventjes een stadje neerplanten. Heel veel staat in het teken van natuurbehoud en zorg voor het milieu. Maar het fronst ook mijn wenkbrauwen. In São Paulo is het zo vuil en lijkt niemand zich echt deftig bezig te houden met dit soort zaken, terwijl de nood bijzonder hoog is, en veel mensen er geen fluit om geven, terwijl ze in dit stadje, eerst wat natuur, bomen en planten gaan neerleggen, om er een stadje te bouwen en toeristen te lokken om te relaxen. Het schoentje wringt wat, als je me ergens enigszins begrijpt. Maar het is goed dat men hier toch er enigzins mee bezig is. Er zijn nog wat appartementsblokken in opbouw, maar als ik goed heb opgezocht, is er een limiet voor huizen en appartementen.

Met een kritische, maar toch optimische opmerking sluit ik deze eerste dag af op dit plaatsje van rust en natuur.

São Bento

Woensdag 4 februari begaven we ons terug in downtown Sao Paulo. Eerst goed het buikje rond gaan eten in ‘Der Apfel’. Voor een 16-tal reais laat ik het niet aan mijn hart komen en tracht maximaal te profiteren van het aangeboden voedsel. Na enige tijd begint er een fel onweer los te barsten, dus we kunnen op ons gemak eten, want het is geen weer om iemand door te jagen. De regenvlagen worden minder en we begeven ons naar een galeria waar Athos zich zou moeten bevinden op zijn werk, maar uiteindelijk blijkt dat hij die dag niet komen werken was. Nog eventjes naar Galeria de Roque om ons te vergapen aan het talrijke vinyl en om stilaan een keuze te maken wat ik me ga aanschaffen.

Rond 16 uur gaan we richting Sao Bentos. Eerst nog wat winkels opzoeken, me een memory-stick aanschaffen, genieten van de zon die uiterst genietbaar is na de stortbuien, en dit onder een quasi blauwe hemel. We steken de brug over, die bekend staat voor mensen die er tal van gestolen goederen verkopen.

Een bezoekje aan het klooster van Sao Bento. Dat is gebouwd in de 16de eeuw en is van de orde van de Benedictijnen. Als ik het goed voor heb is er nu ook een school in gevestigd. Naast het klooster is er een kerk tegen aangebouwd, die opgetrokken is tussen 1910 en 1922. Wanneer we binnen gaan, zijn de monniken bezig met hun gregoriaanse gezangen. Binnen is alles heel mooi afgewerkt. Het klooster zelf zijn we niet binnen gegaan.

Misschien is voor sommigen Sao Paulo niet meteen de place to be, maar wie een beetje moeite doet en dingen wil ontdekken, kan hier zeker voldoening vinden.

Omstreeks 20 uur is de supermarkt de laatste stop. Amai! Neem super maar letterlijk! Wat een massa aan volk, ongelofelijk! Je kan er op sommige plaatsen amper bewegen met je winkelkarretje, en de 70 kassa’s (als het er al niet meer zijn) blijven maar klanten slikken. Nadat we de nodige aankopen gedaan hebben, blij dat we dit wespennest kunnen ontvluchten.

Ipiranga

Een broeierige en warme 3de februari vandaag in Sao Paulo. Dit is meer afzien dan ik hier al gewoon ben geworden, dus wat muppy’s brengen verfrissing als we de metro en bus naar Ipiranga nemem. In de metro bevind ik me eventjes alleen aangezien de deuren net voor me sluiten en Andreza zich al een halte verder begeeft. Maar geen paniek, even later is het al weer in orde. En de metro lijnen begin ik ook al te kennen. Wanneer we uitstappen aan de eindhalte Ipiranga, blijkt deze halte redelijk trendy te zijn, zeker in vergelijking met wat ik al gezien heb. Een bus moet ons brengen naar onze volgende bestemming.

Dat is ‘Museu do Ipiranga’, de plaats waar keizer Pedro I de onafhankelijkheid van Brazilië afkondigde. Men wist niet goed wat er te zetten op die plaats, dus besloot men er maar een giganstisch bouwwerk neer te zetten. Op die plaats was er toen niets, als ik afga op de schilderijen die ik in het museum zie. De tuin die zich voor het gebouw bevindt is een kopie van die van Versailles.
Binnen in zie je hoe er de mensen toen leefden, en alles is bijzonder Europees. Niet verwonderlijk, aangezien de Europeanen en vooral Portugezen alles tot zich namen en de oorspronkelijke bewoners onderdrukten en hen als minderwaardig beschouwden. Hen bekeren tot het christendom, hen als slaven inzetten, ... Hun wil is er toen wet geworden. Wouden werden plat gelegd voor de koffieplantage, de industrie waardoor Sao Paulo echt begon te boomen. Voertuigen, eetkamers, serviezen, klederdracht, alles is op en top Europees in het museum. Wanneer er van de oorspronkelijke bevolking iets vermeld wordt, is dit onder de vorm als slaven en wanneer ze bekeerd worden. Een kamer is volledig ingericht met vooral vuurwapens. Heel eventjes ben ik ‘fier’ wanneer ik er een zie van Belgische makelij, tot ik de rest van de vitrines afloop. Zowat de helft van de pistolen komt uit België. Een wrang gevoel.

We wandelen nog wat door de tuin, en donkere wolken pakken zich stilaan samen. Maar je weet hier nooit wanneer er iets uit de lucht kan vallen, maar uit de luttele ervaring die ik heb begint dit meestal in de vroege avond. We zijn dus nog voor een korte poos veilig. Een brede laan bestaande uit asfalt in het midden, en palmbomen/gras, leidt ons nog naar een standbeeld die ook vertelt over de onafhankelijkheid van Brazilië, met belangrijke personen.

Vanuit Ipiranga zoeken we naar een bushalte die ons rechtstreeks naar de Santana buurt kan brengen, die vinden we uiteindelijk. We stappen op en dan ... Een bus heeft daar een chauffeur en iemand die iets verderop controleert of je een geldige pas of betaalt hebt. We hebben geen gepast geld bij, en die gast zegt tegen Andreza of we daar de hele avond zullen blijven staan. Hij besluit om haar door te laten en vraagt om later te betalen als we afstappen. Aangezien ik er niets van begrijp, doet Andreza teken dat ik ook mag doorkomen. Maar ik aarzel, want er is nog niet betaalt. Ik duw de hendel over, maar ben niet zeker als ik mag doorgaan. Die hendel registreert mij, draait over, maar blijft staan. Dan begint de miserie. We staan al geregistreerd voor 2 personen, terwijl ik nog niet gepasseerd ben, en die gast zegt dat we voor 3 gaan moeten betalen. Dan begint een verbaal gevecht tussen Andreza en de controleur, en geen van beide wil toegeven. Ik word verweten voor een Duitser, we blijken geld in overvloed te hebben en de rijkelui uit te hangen volgens onze vriend, ... Bij het afstappen zijn de gemoederen bedaard, betaal ik voor 3, maar vinden het nog steeds onrechtvaardig. Systemen... Fuck the system! De busrit bracht me door enkele heel triestige en vuile buurten. Stapels vuiligheid liggen zomaar op de straat. Een uitzichtloze blik wacht om de hoek... Maar de idealist in me zal niet zo vlug opgeven...

Liberdade

Pas in de late namiddag (maandag 2 februari) belandden we in Norte Center, een gigantisch shopping center. Ik ga er op zoek om wat euro’s om te wisselen naar reais, maar besluit om nog even te wachten, de wisselkoers staat niet zo gunstig als toen ik hier aankwam, eventjes uit stellen dus.
In een winkel ga ik op zoek naar Belgische bieren, maar naast Stella Artois is nog niet veel te vinden langs haar. Heineken, het brolbier, is wel alom tegenwoordig. De Chimay bleek uitverkocht. In een winkel waar men hele uitzetten kan kopen voor je huis, vind ik glazen van Hoegaarden en Leffe terug. Geen nood, straight edge still burns in my heart! Livre de drogas! Voor we de shopping verlaten, nog een Subway broodje binnen spelen!

We begeven ons naar ‘Liberdade’, de Japanse wijk in Sao Paulo. Daar leven het grootste aantal Japanners samen, Japan buiten beschouwing gelaten natuurlijk. Een Japanse boog is de officieuze poort om de wijk binnen te gaan. Maar ik had het me anders voorgesteld, de eerste keer dat ik wat bedrogen uitkom. Heel wat Japanse inwijkelingen zijn de Portugese taal niet zo machtig (hoor mij bezig) en blijken redelijk kort af te zijn. Dit merk ik wanneer ik prijzen laat vragen over een simpele memory-stick en ze je al het product onder je neus duwen, met de veronderstelling dat je het gaat kopen. Stilte en een norse blik zijn meestal het resultaat van de vraagstelling. Het consumptiegedrag/handel drijven ligt blijkbaar ferm hoger bij hen. Enkele gebouwen hebben een mooie Japanse touch plus dito tuin, maar niets is echt proper. Het is onvoorstelbaar soms hoe de mensen hier alles laten verloederen.
Maar veel tijd hebben we er niet gespendeerd en hebben niet zoveel gecheckt, ik denk dat we niet alles gezien hebben van die buurt.

Enkele 2de hands boekenwinkels trekken de aandacht, en ik ga op zoek naar Ayrton Senna gerelateerde onderwerpen. Ik vind er een boek, maar heb het geld niet bij me, ik hoop dat ik het de komende dagen nog kan oppikken. Ik hou van zo’n winkeltjes, alles bij elkaar gepropt, nauwe doorgangen, oude en 2de hands boeken, en zo’n typische geur van papier en stof.

Op de hoek van een drukke straat gaan we ook een kerkje binnen. Binnen in is het heel mooi afgewerkt, en heel wat gelovigen komen binnen voor de viering. Naast de kerk, in de benedenverdieping, schuiven een rij mensen om eerst nog een kaars te kopen en te laten branden. Religie, je bent er voor of niet, je bent praktiserend of niet, maar boeien doet het me altijd.

Wanneer we de wijk verlaten, zien we heel wat studenten op straat, want de het schooljaar is hier pas begonnen, en de studentendoop is net aan de gang.
Liberdade blijkt ook niet zover van Sao Bento buurt te liggen en vlak achter 'Cathedral da Se'. Hier en daar begin ik al een heel klein beetje orientatiegevoel te krijgen in het gigantische Sao Paulo.

Parque do Ibirapuera

Vandaag, 1 februari, lijkt een mooi dag te worden, met heel wat zonneschijn en blauwe hemel, dus willen we er van profiteren. Om de innerlijke mensen te vullen gaan we eerst naar een italiaans restaurantje, in de buurt van de ‘Avenida Paulista’. Italiaanse inwijkelingen hebben ooit de plas overgestoken naar hier, en hier een restaurant begonnen. Bij onze aankomst zit het restaurantje bomvol, en moeten we een 15-tal minuten wachten eer er een tafeltje vrij komt. Niet getreurd, een heerlijke citroen vruchtensap en even smakelijke gekruide lookbroodjes brengen soelaas. Als hoofdgerecht een mega-lekkere pasta, met groentjes, en wat kaas! Het restaurant ademt voetbal uit! Het plafond en de muren hangen vol met vlaggen en voetbaltruitjes van heel wat Italiaanse voetbalteams, maar ook Braziliaanse en enkele andere Europese toppers. 2 grote flat screens zijn afgestemd op de sportzender, die voortdurend voetbal toont. Als dessert nog een bolletje ijs.

De zon lijkt het even te laten afweten, maar het blijft toch nog een 28 graden. Maar ons besluit staat vast, we gaan naar het ‘Parque do Ibirapuera’. Parkeerticketjes worden buiten het park al aangeboden, tegen hogere prijzen dan het normale tarief onder het voorwendsel dat er lange wachtrijen zijn. Niets blijkt daar van waar te zijn. Het normale en goedkoopste tarief natuurlijk!
Het is heerlijk warm en de zon breekt goed door. Dit is het grootste park in Sao Paulo en biedt heel wat mogelijkheden. Joggers, wandelaars, gezinnen met kinderen, fietsers kunnen zich hier volledig uitleven. Er wordt basket -en volleybal gespeeld om de daarvoor aangelegde terreintjes, we gaan het MAM ( Musea de Arte Moderna) binnen, waar er onder meer een werk van Yoko Ono tentoon wordt gesteld, die dode bomen voorstellen, en een aanklacht is op de verloedering van het milieu. Bij het buitenkomen is het weer fantastisch. Het is er gezellig druk. Voetbal / basket / volley / fietsen / lopen, we zien het allemaal. De lege fakke die ik momenteel ben, geniet passief natuurlijk. Ook de honden beleven hier een fantastische tijd. Eindelijk ook wat ruimte voor hen.

Bij een voetbalveldje staan heel wat mensen omhoog te kijken; hun bal ligt in de kruin van een 15 meter hoge boom. Iemand tracht er in te kruipen, maar geraakt maar een 3-tal meter hoog. Dikke takken die naar de bal gegooid missen eveneens hun doel. Tot een andere gast een poging waagt. In nog geen 20 seconden bevindt hij zich in de top. Intussen had een politie agente dit opgemerkt en wijst er hem en de omstaanders op dat dit niet verantwoord is. Er wordt druk gediscussieerd, en onder luid gejuich van de voetballers en omstaanders moet ze het onderspit delven.

Een halve liter koele kokosmelk kap ik binnen, heerlijk! We naderen het meer, dat uitzicht biedt op de skyline van Sao Paulo. Wolken nemen eventjes over van de zon.
Wat me steeds meer opvalt is dat heel weinig Brazilianen respect hebben voor hun eigen schitterende natuur. Overal ligt wel iets, van papiertjes, flessen, tot plastieken zakjes in het water waar de zwanen, eenden en vissen zich bevinden. Niet dat het een stort is, bijlange niet, maar het blijkt hen niet te deren. Veiligheidsagenten en politie overal, maar wat betere lonen en meer personeel zou het park en heel Sao Paulo al tot een veel mooiere plaats kunnen maken.

Het park biedt naast musea (luchtmacht, folklore), ook plaats aan een planetarium, een concerthal, de obelisk van Sao Paulo, ...Een klein restaurantje is er ook gevestigd waar ik even gebruik maak van het toilet. Het is er te groot om alles in een dag te zien, maar dat park is een heel aangename plaats om te vertoeven.

De dag wordt beëindigd met een bijeenkomst van de naaste familie van Selate, de moeder van Andreza, die trakeert voor haar verjaardag in een soort van trendy bakkerij/eetplaats. Ik eet er een broodje, maar blijkbaar ik moet er bijzonder lang wachten op het geen ik gevraagd heb. En ik ben blijkbaar niet de enige. Maar dat het smaakt, daar bestaat geen twijfel over.

Santana Parque Shopping

Vandaag eindelijk wat kunnen uitslapen. Denk maar niet dat ik hier iedere dag tot de middag lig te maffen. Eerst gaan we gaan eten bij de grootouders van Andreza. Ze hebben er een heerlijke maaltijd bereid en het zijn heel lieve mensen. Het is niet de eerste keer dat ik ze zien. Al sinds mijn 2de dag heb ik ze leren kennen. Na goed mijn buikje rond gegeten te hebben, krijg ik nog heel wat fruit aangeboden.

Aangezien het (morgen) op 1 februari de verjaardag is van de moeder van Andreza, gaan we naar het ‘Santana Parque Shopping’. Eerst begeven we ons nog snel naar de supermarkt. Het weer valt heel goed mee vandaag. De zon breekt regelmatig goed door. Het heel moderne winkelcomplex is nog maar open sinds eind oktober 2007, en biedt plaats aan meer dan 200 winkels, die er hun intrek hebben genomen. De gekende multinationals zijn alomtegenwoordig. Op de benedenverdieping bevindt zich zelfs een mini – ijspiste, waar enkele jongeren de kids begeleiden. Dit wordt druk bezocht, aangezien ijs, sneeuw en aanverwanten niet echt een sinecure vormen voor de warme Brazilianen. Op de bovenste verdieping bevindt zich een cinema afdeling, met een 6-tal zalen. Eetgelegenheden ontbroken ook niet, net zoals kledij, sport, multimedia, skate/surf shops, e.d. . Waar er in België er een minimum aan werknemers zoveel mogelijk moeten doen, is er een iedere winkel wel minstens het dubbele aan mensen aanwezig om te werken. Hier creeërt men werk, maar het loon is ook navenant. Het grootste deel van onze tijd gaat op in de enige boekenshop die er is, nadat Andreza al snel een kleedje voor haar ma gevonden had. Ik ga over tot de aankoop van een boek.
Het moderne complex staat heel erg in contrast met de buurt er rond. De vervallen huisjes waar mensen in leven, dan eens een mooi appartementsblok, dan gewone huisjes tegen elkaar geplakt. Alles staat er door elkaar.

Pinacoteca

30 januari. Nadat ik in de vroege middag al enkele vegetarische broodjes had binnengespeeld, besloten we in de Luz buurt, om rond 14 uur toch nog eens binnen te springen in het Lotus restaurant. Dit wordt en is stilaan mijn favoriete restaurant. En na 14 uur is het goedkoper! Ik zou niet veel op mijn bord leggen, maar ik kwam bedrogen uit, want veel minder dan gebruikelijk ging ik blijkbaar niet eten. Wanneer we aan tafel gaan, blijken daar nog enkele vrienden te zitten van Andreza, die ook op Verdurada fest waren. Sommigen onder hen herkende ik nog en omgekeerd.

Na weer overheerlijk en uiterst gevarieerd gegeten te hebben, trekken we naar het Pinacoteca museum. Dit legt recht tegen over de het museum van de portugese taal, en dus vlakbij ‘Estação da Luz’, Wat ooit in de beginjaren als school diende, is nu een museum. Het is zelfs ooit overgenomen door het leger in de jaren ’30, en had zijn functie als culturele plaats bijna helemaal verloren. Het heeft al vele ups en downs gekend, maar heden ten dage staat het er nog altijd in al zijn glorie. De troef is vooral Braziliaanse kunst uit de 19de eeuw tot en met nu. Een deel is ook gewijd aan Margaret Mee, een Engelse schilder die zich vooral specialiseerde in Braziliaanse planten van het regenwoud. Naast het museum bevindt zich ook een heel grote tuin/park, die heel wat groen en kunst biedt aan de wandelaar. Aangezien het park sluit om 18u, en we pas rond die tijd uit het museum strompelen, hoop ik daar toch nog de nodige voetstappen achter te laten.

Na het Pinacoteca museum, gaan we richting ‘Avenida Paulista’, hangen we nog wat rond in ‘Livriari Cultura’, een gigantische boekenwinkel in een winkelcentrum en pikken er nog een fototentoonstelling mee van Spanje, met als dieptepunt (voor mij toch) een fotoreeks over stierengevechten. Folklore, traditie en toeristische troeven, allemaal goed en wel, maar zo’n dingen moet gebannen worden! Hier en daar bevinden zich nog enkele exposities vam schilders over Sao Paulo.

Om de maag te vullen steken we de avenida over, naar een ander winkelcentrum. De ene eetgelegenheid na de andere. Het regent pijpenstelen, en een peloton fietsers trotseert de buien om de tweewieler te promoten, aangezien São Paulo stikt van de auto’s. Ik geef hen geen ongelijk, Ieder restaurantje zet zijn ronselaars met menukaarten in. Wederom een werkje die mensen langs onze kanten niet echt uitvoeren en zouden willen doen.
Voldaan en tevreden blik ik terug op een uiterst genietbare en drukke dag.

art makes you happy

Als lunch gaan we in de buurt van Santana een restaurantje opzoeken, wederom met zelfbediening. De eigenaar is een grote aanhanger van Coca Cola en andere geestrijke dranken. Zijn collectie is redelijk indrukwekkend. Het blijft toch raar dat zo’n controversieel merk zulke aantrekkingskracht blijft uitstralen. Ik neem meestal rijst, bonen, een hele reeks aan groenten en pasta tot me, heerlijk! Op dinsdag is er daar ook heerlijke vegetarische lasagne, dus van die lekkernij belanden er ook 2 stukken op mijn bord.

Ik passeer ook nog eens langs een appartement waar Ayrton Senna nog een tijd gewoond heeft, spring er enkele winkels binnen in de Santana buurt en maken ons klaar om de namiddag aan te vatten.

In de namiddag gaan we terug naar de Avenida Paulista, om er het MASP te gaan verkennen, of te wel: Museu de Arte de São Paulo. Zowat het belangrijkste in geheel Latijns-Amerika. En iedere dinsdag is er gratis toegang. Bij ons bezoek zijn er exposities aan de gang over hoe gezichten door de voorbije eeuwen werden geschilderd. Een andere gaat over hoe natuur en landschappen op het witte doek wordt neer geklad. Bij de meeste schilderijen is er zowel engelse als portugese uitleg, dus dat is ook handig voor mij. Ik aanschouw er ook enkele van Van Gogh’s, Monet’s, Renoir’s, Botticelli en jawel, toch een belgische schilder, Laermans. Hier spenderen we toch wel enkele uren. Op een andere verdieping bevindt er zich tentoonstelling over hedendaagse Chinese kunstenaars en hun visie over (de)constructie. Ondermeer een foto-reeks over het olympische vogelnest stadion, een andere kunstenaar brengt het harde en snel opkomende stedelijke karakter samen met vrouwenuitbuiting/prostitutie. Op de beneden verdieping is er nog een expositie van Portinari, een van de meest gekende Braziliaanse schilders. We zijn net te laat om nog eens in het winkeltje van het museum rond te snuisteren.

In een winkelcentrum even verder op sluiten we dag af. Een snelle hap, een gigantische boekenwinkel doorlopen, en nog even stoppen bij een kunstenaar die er tentoonstelt, en waar je op grote papieren vellen nog iets kan achter laten. Mijn dichterlijke kriebels nemen even over van me en zet er 3 zinnetjes neer.


Beijo!

Horto Florestel

We schrijven 26 januari 2009. Mijn 2de maandag in Sao Paulo, Brazilië. We gaan in de namiddag naar ‘Horto Florestel’, het grootste stuk groen aanwezig in deze metropool. Voor ik het park betreed, laat ik me verleiden om verse kokosmelk te drinken. Heerlijk en uiterst gezond voor de huid! Rechtstreeks van de natuur. Uiteraard eet ik ook het binnenste, het vruchtvlees op. Het park is redelijk uitgestrekt en biedt tal van mogelijkheden. Heel wat joggers, wandelaars en natuurliefhebbers kunnen hier terecht. Een grote verscheidenheid aan dieren is er ook. Eekhoornen en aapjes leven er ook, maar die kreeg ik er jammergenoeg niet te zien. Wat ik wel te zien kreeg, waren de ‘capivara’. Een plons in het water trekt de aandacht. Een hond blafte zo hard op een ‘capivara’ dat hij maar besloot in het water te springen. Ze staan ook bekend voor hun goede zwemkunsten.We gaan een kijkje nemen. Nooit eerder heb ik deze soort gezien. Het is het grootste knaagdier ter wereld en het ze komen bijzonder chill over!
Verderop zijn er wat sportvelden waar er overal gevoetbald wordt, er kan getraind worden om de spieren bij te werken, en op het einde van het eerste deel gaat het park met vijvers over in een deel bos/woud.
Dit is slechts een deel van het park, want in het andere deel zijn gebouwen die kunst en cultuur aanbieden.
Dit gaan we op een andere dag aanvatten.

‘s Avonds trekken we naar de film. Het cinema complex bevindt zich in een bijzonder groot winkelcentrum. ‘The Curious Case of Benjamin Button’ is een absolute aanrader! Met een ferme popcorn beker en een Guarana genieten we van het uiterst boeiende verhaal. De ondertiteling is in het portugees, dus ik kan zowat de hele film volgen. En zo probeer ik hier en daar ook wat portugees op te pikken.

Ayrton Senna da Silva

Zondag 25 januari staat in het teken van de 2de dag van het Verdurada fest maar vooral het bezoek aan het graf van Ayrton Senna da Silva.
Die dag is voor mij een absolute hoogdag. Ik weet nog heel goed die bewuste 1ste mei in 1994. Gekluisterd aan de buis om mijn held aan het werk te zien. Na enkele ronden maakt Ayrton Senna een heel zware crash, komemde uit de Tamburello bocht op het circuit van Imola. Mijn wereld, en die van vele andere Senna supporters stond stil. Dit kwam niet goed. Iets voor 18u was hij niet meer onder de levenden. Als jonge knap stond mijn besluit vast, toen ik de beelden van zijn begrafenis zag. Ik moest en zou ooit in mijn leven zijn graf gaan opzoeken. 15 jaar later is het zover!
Na hier een heerlijke spaghetti gegeten te hebben, begeven we ons naar de rijkste en snelstgroeiende wijk van Sao Paulo, Morumbi genaamd. We rijden een eind langs de Tietê rivier. Vervuild in de hoogste graad wordt me verteld. Maar er zijn plannen om die te zuiveren en enigszins weer leefbaar te maken. Hoop doet leven. Bij het naderen van de prestisieuze wijk, komen de wolkenkrabbers op ons af. Die zijn om duimen en vingers van af te likken. We steken de ‘ponte Morumbi’ over, een knap stukje moderne architectuur. Maar er is ook een keerzijde van de medaille. Ik zie er favela’s. De braziliaanse krottenwijken. Dit is slikken. Niemand hoeft zo te leven. Armoede en rijkdom liggen hier soms bijzonder dicht bij elkaar.
Na enige tijd komen we op de ‘Cemeterio du Morumbi’ aan. Hier hebben alleen de rijksten hun laatste rustplaats. Het moment voor mij komt dichter en dichter. Het is een hele warme namiddag. De zon breekt soms heel gevaarlijk en brandiger door. Ayrton Senna da Silva ligt op het 1ste deel begraven. In het midden op de heuvel, onder een boom. Eindelijk! Dichter dan dit zal ik nooit meer geraken bij hem. Het wordt van binnen stil bij mij. Mijn held!
We gaan naar het 2de deel van het kerkhof om er het graf van Elis Regina te gaan zien. Zij is een van de bekendste zangeressen die Brazilië ooit heeft gekend.

Tegen de klok van 18u komen we aan op het Verdurada fest. De laatste nummers van Corleone worden opgepikt. Seven Eight Life Records komt klagen over een kartonnetje die CD zit, dit is blijkbaar voor hen te veel beschadigd en willen ruilen voor iets anders. Ik snap het problem niet echt, en na lang aandringen en geen interessante tegenvoorstellen van hen, willen ze in ruil een andere cd oppikken van me. Vandaag staat er een spoken-woord op het programma rond het openbare vervoer in Sao Paulo die veel te duur is voor de meeste Paulistas, en waar bijzonder veel mensen gebruik van maken. Ik begeef me meestal tussen de mensen die ik ken, en ik kan nog enkele coole dingen ruilen met Andreas. Een shirt wordt me aangeboden van Bandanos, maar het is jammergenoeg niet mijn maat. Veggie burgers en muppys gaan weer het maagje in. Een gigantisch stortbui laat op een bepaald moment de zaal vollopen met mensen, maar er is beduidend minder volk aanwezig dan de dag voordien. Ik vermoed een 600-tal mensen. De avond wordt afgesloten met gratis eten voor iedereen. Hoe cool is dat wel niet!