Die dag is voor mij een absolute hoogdag. Ik weet nog heel goed die bewuste 1ste mei in 1994. Gekluisterd aan de buis om mijn held aan het werk te zien. Na enkele ronden maakt Ayrton Senna een heel zware crash, komemde uit de Tamburello bocht op het circuit van Imola. Mijn wereld, en die van vele andere Senna supporters stond stil. Dit kwam niet goed. Iets voor 18u was hij niet meer onder de levenden. Als jonge knap stond mijn besluit vast, toen ik de beelden van zijn begrafenis zag. Ik moest en zou ooit in mijn leven zijn graf gaan opzoeken. 15 jaar later is het zover!
Na hier een heerlijke spaghetti gegeten te hebben, begeven we ons naar de rijkste en snelstgroeiende wijk van Sao Paulo, Morumbi genaamd. We rijden een eind langs de Tietê rivier. Vervuild in de hoogste graad wordt me verteld. Maar er zijn plannen om die te zuiveren en enigszins weer leefbaar te maken. Hoop doet leven.
Bij het naderen van de prestisieuze wijk, komen de wolkenkrabbers op ons af. Die zijn om duimen en vingers van af te likken. We steken de ‘ponte Morumbi’ over, een knap stukje moderne architectuur.
Maar er is ook een keerzijde van de medaille. Ik zie er favela’s. De braziliaanse krottenwijken. Dit is slikken. Niemand hoeft zo te leven. Armoede en rijkdom liggen hier soms bijzonder dicht bij elkaar.Na enige tijd komen we op de ‘Cemeterio du Morumbi’ aan. Hier hebben alleen de rijksten hun laatste rustplaats. Het moment voor mij komt dichter en dichter. Het is een hele warme namiddag. De zon breekt soms heel gevaarlijk en brandiger door. Ayrton Senna da Silva ligt op het 1ste deel begraven. In het midden op de heuvel, onder een boom. Eindelijk!
Dichter dan dit zal ik nooit meer geraken bij hem. Het wordt van binnen stil bij mij. Mijn held! We gaan naar het 2de deel van het kerkhof om er het graf van Elis Regina te gaan zien. Zij is een van de bekendste zangeressen die Brazilië ooit heeft gekend.
Tegen de klok van 18u komen we aan op het Verdurada fest. De laatste nummers van Corleone worden opgepikt. Seven Eight Life Records komt klagen over een kartonnetje die CD zit, dit is blijkbaar voor hen te veel beschadigd en willen ruilen voor iets anders. Ik snap het problem niet echt, en na lang aandringen en geen interessante tegenvoorstellen van hen, willen ze in ruil een andere cd oppikken van me. Vandaag staat er een spoken-woord op het programma rond het openbare vervoer in Sao Paulo die veel te duur is voor de meeste Paulistas, en waar bijzonder veel mensen gebruik van maken. Ik begeef me meestal tussen de mensen die ik ken, en ik kan nog enkele coole dingen ruilen met Andreas. Een shirt wordt me aangeboden van Bandanos, maar het is jammergenoeg niet mijn maat. Veggie burgers en muppys gaan weer het maagje in. Een gigantisch stortbui laat op een bepaald moment de zaal vollopen met mensen, maar er is beduidend minder volk aanwezig dan de dag voordien. Ik vermoed een 600-tal mensen. De avond wordt afgesloten met gratis eten voor iedereen. Hoe cool is dat wel niet!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten