art makes you happy

Als lunch gaan we in de buurt van Santana een restaurantje opzoeken, wederom met zelfbediening. De eigenaar is een grote aanhanger van Coca Cola en andere geestrijke dranken. Zijn collectie is redelijk indrukwekkend. Het blijft toch raar dat zo’n controversieel merk zulke aantrekkingskracht blijft uitstralen. Ik neem meestal rijst, bonen, een hele reeks aan groenten en pasta tot me, heerlijk! Op dinsdag is er daar ook heerlijke vegetarische lasagne, dus van die lekkernij belanden er ook 2 stukken op mijn bord.

Ik passeer ook nog eens langs een appartement waar Ayrton Senna nog een tijd gewoond heeft, spring er enkele winkels binnen in de Santana buurt en maken ons klaar om de namiddag aan te vatten.

In de namiddag gaan we terug naar de Avenida Paulista, om er het MASP te gaan verkennen, of te wel: Museu de Arte de São Paulo. Zowat het belangrijkste in geheel Latijns-Amerika. En iedere dinsdag is er gratis toegang. Bij ons bezoek zijn er exposities aan de gang over hoe gezichten door de voorbije eeuwen werden geschilderd. Een andere gaat over hoe natuur en landschappen op het witte doek wordt neer geklad. Bij de meeste schilderijen is er zowel engelse als portugese uitleg, dus dat is ook handig voor mij. Ik aanschouw er ook enkele van Van Gogh’s, Monet’s, Renoir’s, Botticelli en jawel, toch een belgische schilder, Laermans. Hier spenderen we toch wel enkele uren. Op een andere verdieping bevindt er zich tentoonstelling over hedendaagse Chinese kunstenaars en hun visie over (de)constructie. Ondermeer een foto-reeks over het olympische vogelnest stadion, een andere kunstenaar brengt het harde en snel opkomende stedelijke karakter samen met vrouwenuitbuiting/prostitutie. Op de beneden verdieping is er nog een expositie van Portinari, een van de meest gekende Braziliaanse schilders. We zijn net te laat om nog eens in het winkeltje van het museum rond te snuisteren.

In een winkelcentrum even verder op sluiten we dag af. Een snelle hap, een gigantische boekenwinkel doorlopen, en nog even stoppen bij een kunstenaar die er tentoonstelt, en waar je op grote papieren vellen nog iets kan achter laten. Mijn dichterlijke kriebels nemen even over van me en zet er 3 zinnetjes neer.


Beijo!

Horto Florestel

We schrijven 26 januari 2009. Mijn 2de maandag in Sao Paulo, Brazilië. We gaan in de namiddag naar ‘Horto Florestel’, het grootste stuk groen aanwezig in deze metropool. Voor ik het park betreed, laat ik me verleiden om verse kokosmelk te drinken. Heerlijk en uiterst gezond voor de huid! Rechtstreeks van de natuur. Uiteraard eet ik ook het binnenste, het vruchtvlees op. Het park is redelijk uitgestrekt en biedt tal van mogelijkheden. Heel wat joggers, wandelaars en natuurliefhebbers kunnen hier terecht. Een grote verscheidenheid aan dieren is er ook. Eekhoornen en aapjes leven er ook, maar die kreeg ik er jammergenoeg niet te zien. Wat ik wel te zien kreeg, waren de ‘capivara’. Een plons in het water trekt de aandacht. Een hond blafte zo hard op een ‘capivara’ dat hij maar besloot in het water te springen. Ze staan ook bekend voor hun goede zwemkunsten.We gaan een kijkje nemen. Nooit eerder heb ik deze soort gezien. Het is het grootste knaagdier ter wereld en het ze komen bijzonder chill over!
Verderop zijn er wat sportvelden waar er overal gevoetbald wordt, er kan getraind worden om de spieren bij te werken, en op het einde van het eerste deel gaat het park met vijvers over in een deel bos/woud.
Dit is slechts een deel van het park, want in het andere deel zijn gebouwen die kunst en cultuur aanbieden.
Dit gaan we op een andere dag aanvatten.

‘s Avonds trekken we naar de film. Het cinema complex bevindt zich in een bijzonder groot winkelcentrum. ‘The Curious Case of Benjamin Button’ is een absolute aanrader! Met een ferme popcorn beker en een Guarana genieten we van het uiterst boeiende verhaal. De ondertiteling is in het portugees, dus ik kan zowat de hele film volgen. En zo probeer ik hier en daar ook wat portugees op te pikken.

Ayrton Senna da Silva

Zondag 25 januari staat in het teken van de 2de dag van het Verdurada fest maar vooral het bezoek aan het graf van Ayrton Senna da Silva.
Die dag is voor mij een absolute hoogdag. Ik weet nog heel goed die bewuste 1ste mei in 1994. Gekluisterd aan de buis om mijn held aan het werk te zien. Na enkele ronden maakt Ayrton Senna een heel zware crash, komemde uit de Tamburello bocht op het circuit van Imola. Mijn wereld, en die van vele andere Senna supporters stond stil. Dit kwam niet goed. Iets voor 18u was hij niet meer onder de levenden. Als jonge knap stond mijn besluit vast, toen ik de beelden van zijn begrafenis zag. Ik moest en zou ooit in mijn leven zijn graf gaan opzoeken. 15 jaar later is het zover!
Na hier een heerlijke spaghetti gegeten te hebben, begeven we ons naar de rijkste en snelstgroeiende wijk van Sao Paulo, Morumbi genaamd. We rijden een eind langs de Tietê rivier. Vervuild in de hoogste graad wordt me verteld. Maar er zijn plannen om die te zuiveren en enigszins weer leefbaar te maken. Hoop doet leven. Bij het naderen van de prestisieuze wijk, komen de wolkenkrabbers op ons af. Die zijn om duimen en vingers van af te likken. We steken de ‘ponte Morumbi’ over, een knap stukje moderne architectuur. Maar er is ook een keerzijde van de medaille. Ik zie er favela’s. De braziliaanse krottenwijken. Dit is slikken. Niemand hoeft zo te leven. Armoede en rijkdom liggen hier soms bijzonder dicht bij elkaar.
Na enige tijd komen we op de ‘Cemeterio du Morumbi’ aan. Hier hebben alleen de rijksten hun laatste rustplaats. Het moment voor mij komt dichter en dichter. Het is een hele warme namiddag. De zon breekt soms heel gevaarlijk en brandiger door. Ayrton Senna da Silva ligt op het 1ste deel begraven. In het midden op de heuvel, onder een boom. Eindelijk! Dichter dan dit zal ik nooit meer geraken bij hem. Het wordt van binnen stil bij mij. Mijn held!
We gaan naar het 2de deel van het kerkhof om er het graf van Elis Regina te gaan zien. Zij is een van de bekendste zangeressen die Brazilië ooit heeft gekend.

Tegen de klok van 18u komen we aan op het Verdurada fest. De laatste nummers van Corleone worden opgepikt. Seven Eight Life Records komt klagen over een kartonnetje die CD zit, dit is blijkbaar voor hen te veel beschadigd en willen ruilen voor iets anders. Ik snap het problem niet echt, en na lang aandringen en geen interessante tegenvoorstellen van hen, willen ze in ruil een andere cd oppikken van me. Vandaag staat er een spoken-woord op het programma rond het openbare vervoer in Sao Paulo die veel te duur is voor de meeste Paulistas, en waar bijzonder veel mensen gebruik van maken. Ik begeef me meestal tussen de mensen die ik ken, en ik kan nog enkele coole dingen ruilen met Andreas. Een shirt wordt me aangeboden van Bandanos, maar het is jammergenoeg niet mijn maat. Veggie burgers en muppys gaan weer het maagje in. Een gigantisch stortbui laat op een bepaald moment de zaal vollopen met mensen, maar er is beduidend minder volk aanwezig dan de dag voordien. Ik vermoed een 600-tal mensen. De avond wordt afgesloten met gratis eten voor iedereen. Hoe cool is dat wel niet!

America / Verdurada

Wanneer ik dit neerschrijf is het aan het regenen, non-stop sinds gisterenavond (27 januari) 18 uur. Bewolkt en regen, dit komt me redelijk bekend voor. Ik tracht de voorbije dagen iets korter samen te vatten.

Vorige vrijdag gingen we opnieuw gaan eten in het Lotus restaurant. Dit is een echte aanrader. Ditmaal overschrijdt ik ruim mijn portie in vergelijking met mijn eerste bezoek aan dit heerlijk vegetarische restaurant. Na de lunch begeven we ons naar ‘Estação da Luz ‘. Dit station heeft naast de gebruikelijke metro ook een treinstation.
Maar het herbergt ook een museum, meer bepaald over de portugese taal, dat er sinds 2006 zijn intrek heeft genomen. Het eerste gedeelte bevat een tentoonstelling over ‘Machado de Assis’, een van de belangrijkste Braziliaanse auteurs, die een redelijk grote invloed had op de
De rest van het museum gaat over de portugese taal an sich en is redelijk interactief.

Op Zaterdag, voor we naar de 1ste dag van het Verdurada fest gaan, spreken we af met Martina en Renato. Martina is een van de beste vriendinnen van Andreza. Zij kan heel goed overweg met de engelse taal en ze wil ook haar frans testen met me. Haar vriend trekt zich ook redelijk goed uit de slag met de engelse taal. Dit vergemakkelijkt het communiceren. We gaan eten in ‘Americana’, een nogal fancy fast-food restaurant, ook duurder, maar... maar... met een heerlijke vegetarische burger! Een enorm lekker donkerbruin broodje met heerlijke groenten en een uiterst smakelijke burger. Ik kan het niet laten om een portie frieten bij te eten! Na deze maaltijd gaan we naar een heel trendy Italiaans koffiehuis. We praten over van alles en nog wat. Ik heb echt het geluk dat ik contact mag komen met heel vriendelijke en beleefde mensen! Na de koffie en het gebak, wandelen we nog wat, en praat ik met Renato, de meisjes keuvelen onder elkaar. Misschien wat cliche, maar die zijn toch altijd waar en voor mij verrijkend en geruststellend.

Op naar de eerste dag van Verdurada fest. Vergelijkbaar met een Ieperfest, maar dan op Braziliaanse wijze. Hier zitten ze ondertussen al aan editie nummer 17. Juninho en Ninho zijn van de partij, alsook Jorel, en verder al mensen die ik al eerder ontmoet heb. 5 groepen en 1 spoken-word sessie over dierenrechten staan op het programma. ‘Eu Serei a Hiena’ zie ik nu voor de 2de maal, enk nu doen enkele van de gastzangers ook mee. Ik vind dit echt een supergroep. Ik tracht ook wat te traden met enkele distro’s. De een is al meer geïnteresseerd dan de andere, maar ik kan heel wat interessante dingen op pikken, zoals Garage Fuzz (Braziliaanse Gameface/Bad Religion stijl), Eu Serei a Hiena, Bandanos (thrash, hoe kan het ook anders met zo’n naam), enkele europese stuff zoals Purification, I Adapt, en nog meer... Dit alles speelt zich af in een soort hangar, heel basic, en op de eerste dag is er zo’n 1000 man. Een neo-nazi wordt opgejaagd door kids in de straten... The kids still have their say! Red Dons speelt er een heel coole show. Een spoken-word brengt rust en nuttige info voor iedereen (voor wie de portugese taal machtig is natuurlijk). Heerlijke vegetarische burgers, muppy en water is er voor iedereen. Ik ben er een van de weinige Europeanen die de allerlaatste show van I Shot Cyrus mag aanschouwen. Een van de Europeanen is Andreas (Berlijn/Duitsland en Thrash Bastard Records)die de vorige europese tournee van Discarga op poten heeft gezet. Hij verblijft voor een 5-tal maanden in Zuid Amerika. Heel coole gast! Net voor Confronto op moet, gaan de lichten uit, en ontstaat er een gigantisch fluitconcert. Iedereen komt zot! Lichten aan, de eerste tonen, en de boel ontploft! Na een vette show mag iedereen aanschuiven voor een gratis maaltijd! By the kids, for the kids!



Een uiterst genietbare zaterdag!
(en je merkt het, echt kort en bondig is het niet geworden, des te meer leesplezier voor jullie!)

Deus nos acuda?!?!

Vandaag besloten we om ons de tickets aan te schaffen voor het ‘Verdurada’ fest dat op 24 en 25 januari plaats vindt. We begaven ons naar de Vegan Pride Store in Galeria de Roque, en botsen er op Jorel! Fijn terug zien en hij nodigt me uit om enkele typische Braziliaanse dingen te proeven. We gingen naar een een andere galerij, waar zich eveneens heel wat interessante muziekwinkeltjes bevinden. Het menu bestond uit een ‘pastel’ (een soort van gefrituurde bladerdeeg, met daarin heel wat groenten, soya en kaas) en als drank een ‘caldo de cana’ (een drankje, vers gemaakt van een suikerrietstengel). Jawel, verkocht aan deze hongerige Belg!

Nadat we afscheid namen van Jorel, ontmoetten we Cintia, een vriendin van Andreza. Ook zij spreekt amper Engels. En dan denken dat je een wereldtaal enigszins onder de knie hebt. Je geraakt er niet zo heel ver mee in Sao Paulo. Des te groter de uitdaging om Portugees als taal te leren!

We bevonden ons dicht bij het ‘Theatro Municipal’ maar meer dan de buitenkant kregen we niet te zien, want bij verdere navraag aan de inkomhal, waren er restauraties aan de gang die tot ongeveer midden maart zullen duren. Vlakbij bevindt er zich een heel mooi parkje, ‘Praça Ramos’ genaamd. Een kleine oase van rust terug. We kuieren wat verder, passeren een overheidsgebouw en besluit ik op de foto te gaan met de politie. Hun combi is hilarisch, haha! In de drukke winkelstraten staan er echt heel wat blauw. We naderen de ‘Cathedral da Se’, een gigantische kathedraal in gotische stijl. Een unikum in Sao Paulo. Het is er erg druk. Niet dat dit me extra opvalt. Ik geraak het stilaan gewoon. Een vrouw houdt een groep omstaanders, en ook eventjes mij, in bedwang. Bezeten door Jezus klaagt ze de moderne maatschappij aan! Jesus saves? Ik weet het zo nog niet. In de kathedraal was er een soort bijeenkomst aan de gang over vrijwilligerswerk.

Op naar de metro om onze drukke dag af te sluiten. Deze is altijd heel druk bezet en het is een constant komen en gaan van mensen. Een mierennest in zijn zuiverste vorm. Mensen leggen er vanalles op je bil, in de hoop dat je iets koopt. Overal kleine kraampjes, met kleine spulletjes. Flyers worden overal aangeboden, voor om het even wat. De straat is ook puur overleven. Mensen die een barbeque voortduwen, op ieder drukker kruispunt biedt iemand wel iets aan of wordt er om geld gevraagd, ... Alles blijft hier ook redelijk laat open, niets valt te vergelijken met het landelijke Ledegem ;).

Parque da Juventuda / Avenida Paulista - 21-09

In de korte namiddag begaven we ons in de korte namiddag naar ‘Parque da Juventuda’. Dit park is er nog maar sinds 2003 en biedt een vorm van ontspanning in het hectische bestaan die de ‘Paulistas’ iedere dag opnieuw aanvatten. Voor 2003 bevondt zich hier een gevangenis voor mannen, maar de overheid besloot dat die niet meer pastte in het beeld en in het centrum van de stad. Bovendien heerstte er een overpopulatie. De vrouwengevangenis bevindt zich wel nog even verderop. Nu bevindt er zich een skatepark, terreinen voor basket, voetbal, volleybal, en voor de rest een groot park. Er bevinden zich ook nog restanten van de gevangenis, meer bepaald de fundamenten van een stuk gevangenis waar men ooit aan begonnen was, maar nooit is afgewerkt. Ik krijg er onder mijn voeten van een opzichter/security gast, omdat ik geen toestemming heb gevraagd om foto’s te nemen.Blijkbaar moest dit aangevraagd geweest zijn aan de andere kant van het park. We laten het wat voor het is en even verder op lap ik het toch aan mijn laars.
Na een bezoekje in een gigantisch winkelcentrum en een Subway broodje te verorberen, gaan we in de late namiddag naar ‘Avenida Paulista’. Dit is een van de belangrijkste avenues, met heel wat financiële instellingen en culturele activiteiten.
Na wat op de avenue gewandeld te hebben en er telkens mijn ogen aan het uitkijken ben Het eerste stukje cultuur die ik er opdoe is een bezoekje aan ‘Casa das Rosas’. Het is opgestrokken in Franse stijl, in 1935 en een geschenk voor een van de dochters van architect Ramos de Azevedo. Nu is het vooral een cultureel centrum waar er op dit ogenblik een tentoonstelling plaats vindt over de belangrijkste Braziliaanse literatuur. Na wat rondneuzen in de enkele boeken vind ik een boek terug over Sao Paulo en hoe nationaliteiten over de hele wereld Sao Paulo hebben beïnvloed. En jawel, in het boek wordt toch ook een volledige bladzijde aan de Belgen besteed. Op de bovenverbieding bevindt er zich nog een kleine bibliotheek, nog wat heel oude Europese werken/boeken, de badkamers hebben ze in originele stijl behouden. Er is ook een theatergroep in een kamer bezig met wat toneel. Buiten lezen mensen wat literatuur en de tuin biedt wederom wat rust.
Wat verderop bezoeken we een cultureel centrum, maar we gaan enkel naar de bovenste verdieping, waar we een gigantisch uitzicht hebben op Sao Paulo.

Museu do Futebol - 20 janeiro

Op deze broeierige dag ga ik naar het 'Museu do Futebol' in Sao Paulo. Dit bevindt zich in een voetbal stadion van de overheid. Het gebeurt dat Corinthians hier soms speelt, maar vooral de jeugd komt hier aan bod.
Tijdens de heenrit maak ik de eerste gigantische stortbui mee. Straten worden rivieren en watervallen. In België zou alles plat liggen, hier gaat het leven gewoon door. De rioolputjes hebben de charme van een kleine fonteintjes.
Voor 6 reais kunnen ze het museum bezoeken, een student voor 3 reais. Ik moet jullie niet vertellen dat ik voor de laatste optie ga. Met een oude studentenkaart en mijn paspoort lukt dat natuurlijk!
De inkomhal is er voorzien van heel wat ingekaderde afbeeldingen en foto's over Braziliaanse voetbalhelden. Bij het opgaan van de trappen verwelkomt Pele ons in het portugees, spaans en engels, videogewijs wel te verstaan.
Alles is er heel modern en men kan heel wat historische voetbalmomenten beluisteren en bekijken. De verslaggevers zitten vol passie, en voetbal is hier uiterst belangrijk. Ik kan al niet wachten om een wedstrijd mee te pikken! Wat verderop, ergens onder een tribune, zijn enkele schermen opgetrokken, waar je beelden ziet van supporters, met een surround geluid. De passie, de beleving, de sfeer, de liederen, de emoties... Standard Luik komt als meest fanatieke supporters clan maar eventjes om de hoek kijken.
Na een galerij vol kaders met foto's over het oude Sao Paulo en het Braziliaanse voetbal begeven we ons in een ruimte, waar iedere Wereldbeker wordt voorgesteld, gekoppeld aan heel belangrijke nieuwsfeiten rond die tijd. Alles heel netjes en verzorgd. Een spelletje tafelvoetbal komt er ook aan te pas, de alles over het spelletje voetbal wordt ons aangeboden via duidelijke borden. Ook heel wat cijfermateriaal en statistieken zijn er aanwezig.

De voetballiefhebber in mij wordt hier duidelijk verwend!
We sluiten af met ons heel eventjes in het stadion te begeven, met beperkte toegang weliswaar.

Hier in Sao Paulo is de politie alom aanwezig. Op iedere drukke straat (wat meer regel is dan uitzondering) staat er politie, bij iedere metro ingang, in iedere winkelstraat zijn er. Iedere bank en winkel heeft security.
En het 'instinct om te overleven' is bij zowat iedere Braziliaan aanwezig. Met vlaggen zwaaien voor een garage om publiciteit te maken, van alles verkopen, legaal of illegaal, rijdende winkeltjes op het voetbal, flyers voor de tandarts, je kan het zo gek niet bedenken of het is een beroep of om een manier om aan geld te komen en te overleven.

lovely monday

Ditmaal een korter verslagje.

Mijn 4de dag in Sao Paulo. Het weer is hier redelijk te doen, ik had erger verwacht. Lichtjes verbrand op mijn hoofd. Maar meer nog niet. Je kan hier nooit op voorhand weten welk weer het wordt, heel veel afwisseling. En meestal, een keer per dag, opent de hemel zijn sluizen! Tropisch weer alom, maar de zon en puur blauwe hemel kwamen hier nog niet zoveel aan bod. In dit opzicht verschilt het nog niet zoveel van België, maar gewoon wat warmer.

Vandaag zien we Edi terug, die ons vergezelt naar Galeria de Roque. Hij gaat al voorap en wij zouden volgen na ons middagmaal. Omstreeks 14u nemen onze lunch in ‘Lotus Restaurant Vegeteranio’, gelegen in de ‘Santa Efigênia’ buurt, meerbepaald de ‘Rua Brigadeiro Tobias’. Volledig vegetarisch! Ik laat de foto hier spreken, wat er is echt een ruime keuze aan groenten, pasta’s, soya producten en veel meer... Mijn bord is heel goed gevuld, en ik neem er zoveel tijd voor dat de obers al alles beginnen op te kuisen, de stoelen op de tafels zetten en soms een verdachte blik naar me toe werpen. Mijn eetlust lijdt er niet onder, en rond 15u30 betaal ik met plezier de 9,36 reais.

In Galeria de Roque vinden we Edi niet terug. Blijkbaar was hij enkele mensen tegen gekomen die hij niet kon uitstaan en waar hij woorden mee heeft en zich zodoende naar een andere plaats begeven. We slenteren daar nog wat en besluiten naar huis te gaan, want we werden ‘s avonds verwacht bij de broer van Andreza, die op 10 minuten rijden van haar woont. De buurt is er iets rustiger en properder.

Aangekomen worden we heel hartelijk ontvangen en krijg ik weer heerlijk eten geserveerd. Haar broer kent een beetje engels, maar haar moeder is de leading woman als het op engels aankomt. Ze is niet voor niets lerares engels. Ik leer hier echt wel eten, en vooral veel!

aos domingos

Op zondag staat er een bezoekje gepland naar Interlagos. Ik had nooit verwacht dat ik ooit, voor mij toch, op deze heilige grond zou lopen. Wie enigszins vertrouwd is met deze naam, weet dat hier de Formule 1 Grand Prix race gereden wordt. Het circuit waar Ayrton Senna da Silva vele malen de Brazilianen in extase bracht. Aangekomen blijkt dat er een motorace zal plaatsvinden, dus dat is mooi meegenomen. Ik ken het circuit enkel van op televisie, en daar lijkt het toch redelijk indrukwekkend. We kunnen ons begeven op de tribune, en zitten in de buurt van start/finish lijn. De start wordt gegeven op een ouderwetse manier waarbij de rijders moeten lopen naar hun moto om te vertrekken. Best wel cool. De fanatieke Ayrton Senna liefhebber in mij, wil absoluut de ‘Senna S’ zien, de eerste bochtencombinatie na de rechte lijn. Na wat rondvragen en een onderhandeling van de vader van Andreza met een security gast, laat hij ons toe om op een deel achter de pit-lane te komen, waar er normaal meer moet betaald worden. Freeganism kent echt wel geen grenzen!

Zo geschiedde, en ik krijg eindelijk die fameuze bocht te zien. Misschien stelt dit voor jullie niets veel voor, des te meer voor mij! Mijn beleving voor Ayrton Senna en formule 1 bracht Andreza, haar ouders en grootouders naar een plaats waar ze zelf nog nooit geweest waren. Haar vader is zelf een liefhebber, en was onder de indruk van mijn kennis van het circuit. Waarvoor een Belg allemaal niet goed is! ;)

Later op de middag begeven we ons naar een restaurant, waar de innerlijke mens versterkt wordt. Aangekomem bleken we ferm te laat zijn om nog van de keuken gebruik te maken, wat er werd niet meer geserveerd. Jawel, het personeel werd nog overhaald om een maaltijd te bereiden en een uurtje later konden we eten. Het restaurant is gelegen in een redelijke groene omgeving, er bevinden zich heel wat dieren die er al dan niet vrij rondlopen.

Na wederom heel lekker gegeten te hebben, begeven we ons naar een heel rustige plaats in Sao Paulo. Het is een park waar er een tempel is gevestigd, naast een gigantisch (stuwdam) meer die omgeven is met heel wat groen. Ik ben redelijk onder de indruk van de tempel. De tempel bestaat uit een cirkel opgetrokken uit grote pilaren, met achteraan een grote toren. Ik voel me er tot aangetrokken en het heeft iets mysterieus. Veel meer weet ik ook (nog) niet over, maar ik verdiep me er nog in, zeker weten!

‘s Avonds pikken we nog een show mee, dicht bij Santana. Ik zie er Edi terug (die ik de dag ervoor ook al had gezien). Hij stelt me zelfs voor om op een underground internet radio te komen spreken over de Europese hardcore scene. Hoe cool! Hopelijk lukt dit nog.

Sao Paulo leeft constant, en dat is wat ik hier ook tracht te doen! En ik word er hier goed in begeleid!

17 januari 2009...

17 januari 2009... Ik kom voor de eerste maal wakker in Sao Paulo, na een warme nacht. Niet dat ik me het weer anders had voorgesteld, maar het is toch even wennen wanneer je van het koude België afzakt (waar we de koudste winter in 12 jaar beleefden), naar een plaats waar het op zijn minst 25 graden warmer is. Vanuit het appartement op de 8ste verdieping kijk naar het uitzicht. Ik bevind me in het noorden van Sao Paulo, en vanuit het raam zie ik heel wat appartementsblokken, met afwisselend kleine huisjes, het een al verzorgder dan het ander.


Rond de middag begeven we ons naar ‘dowtown’ Sao Paulo, meer bepaald Sao Bento. We besluiten om de metro te nemen. Dit is totaal niet te vergelijken met bijvoorbeeld Brussel. De wagons zitten overvol. En het Braziliaanse volk bestaat uit een bijzondere brede waaier van diversiteit. Maar ik als Belg/Europeaan val daar duidelijk op. ‘Der Apfel’ is het restaurantje waar we ons middagmaal gaan nemen. Voor 16 ‘reais’ (ruw geschat om en bij de 5 euro) kan je er je middagmaal eten, sapjes of water achteroverkappen en dessert tot je nemen zoveel je wil! En natuurlijk is alles vegetarisch! Ik verblijf er een ruime poos en stop mijn buikje goed vol. De ruime poos heeft ook te maken met het tempo waar ik eet, maar zo ben ik nu eenmaal.

Nadien begeven we ons naar de “galeria do roque “. Dit is een soort van galerij/winkelcentrum met een 4-tal verdiepingen vol kleine winkeltjes volgepropt met metal/hardcore/punkrock/rock cd’s/lp’s, t-shirts en andere merchandise! Ik moet je niet vertellen dat ik niet weet waar eerst gekeken. De prijzen vallen heel goed mee naar onze normen, maar het is ook opletten voor bootlegs. Ik word er ook voorgesteld aan enkele locale hardcore kids. Mijn fel gele Righteous Jams t-shirt valt bij een gast zo in de smaak, dat dit ook het enigste is wat ik van hem begrijp. Heel wat Brazilianen zijn de Engelse taal niet machtig, en aangezien mijn Portugees ook op het niveau van een pasgeboren kind bevind, is het heel moeilijk om te conversaties op te zetten met hen.
Een heerlijk verfrissend drankje ‘Mupy’ in de Vegan Pride Store brengt een welkgekomen afkoeling! Nu al een aanrader en topper voor me!

‘s Avonds gaan we naar ‘Espaço Impróprio’, de venue waar ik mijn eerste show zal zien. Door dat we wat laat waren en de show uitzonderlijk naar Braziliaanse norm op tijd begon, missen we Positive Youth en zijn we juist te laat voor Live By The Fist. Ik zie er Juninho en Nino terug, die er met ‘Eu Serei a Hiena’ een heel sterke set in ware Fugazi stijl neerzetten. Jorel, de kleinste Braziliaan die ik tot dus ver kende, nodigt me ook al uit om samen naar zijn favoriete voetbalploeg ‘Santos’ te gaan zien. Dit belooft! De venue is echt cool ingericht, en het optreden zelf is letterlijk underground te noemen. Het is er zo warm dat het zweet gewoon van mijn benen rechtstreeks in mijn schoenen loopt. Het watje dat ik ben ben ik eventjes van de kaart, en moet ik me toch wat vloeibaars tot me nemen. Vers sinaasappelsap in een overvol restaurant is de plaats waar ik weer tot mijn positieven kom. We pikken nog de set mee van Will Champion uit Argentinië mee, die een portie thrash/grind serveren.

Een drukke en warme dag zit er op voor ons, en we begeven ons richting huis.
Sao Paulo is wennen, daar is geen ontkomen aan! Alles kan en mag hier blijkbaar, Brazilianen zijn uiterst behendige bestuurders van hun wagen of moto, en wie denkt hier fietsen aan te treffen, mag dit mooi op zijn buik schrijven. Het rijgedrag is iets wat ik nog nooit gezien heb. Iedereen voor zichzelf, any place, any time! Oh, nog een laatste iets, geen wc-papier doorspoelen in het toilet, dit doet men hier niet!

Hou je jullie haaks, ik doe op het minst hetzelfde!

just leave a little note behind...

Oi! Ik heb eindelijk wat tijd gevonden om iets neer te schrijven.
Na maanden wachten en aftellen, ben ik vrijdagavond omstreeks 19.30 locale tijd aangekomen in Sao Paulo.
Vrijdag 16 januari, 04.00. Na een korte nachtrust in de residentie van Martijn, begon mijn trip naar Sao Paulo, Brazilië. Beide vechtend tegen de vermoeidheid, trokken we richting Kortrijk, waar ik de trein van 05.15 nam, naar Brussel-Zuid. Een meer dan deugddoende babbel en knuffel om afscheid te nemen, waren meer dan welkom om de trip aan te vatten. Tijdens de treinrit was ik redelijk zenuwachtig, want ik wou gewoon niet dat er iets misliep. Veilig aangekomen in Brussel-Zuid, had ik een klein uurtje de tijd om me te laten inchecken bij Air France. Tickets en bagage bleken allemaal in orde te zijn, dus ik kon me op de trein richting Parijs, Aéroport Charles De Gaulle. De ipod werd bovengehaald en in slechts 1 uur 15 minuten bevond ik me al op de luchthaven. Het afleveren van de bagage en het in-checken verliep vlot. Normaal gezien moest mijn vlucht om 10.15 vertrekken, maar gezien enkele passagiers op zich lieten wachten, vertrokken we met wat vertraging.
Het vooruitzicht: 12 uur in het vliegtuig! Aangezien dit nog maar mijn 2de vlucht ooit was, en ik niet langer dan anderhalf uur aan een stuk gevlogen had, had ik er het raden na hoe ik die zou doorbrengen. Mijn plaats bevond zich achteraan in het vliegtuig, in de middelste rij. Veel rusten zat er niet in, want een Franse moeder bleek een 6-jarige zoon bij zich te hebben, die vol energie zat en nogal graag de achterkant van mijn zetel bewerkte met zijn voeten. De tijd werd vooral gedood met muziek te luisteren, met het bekijken van films/series/documentaires en computerspelletjes te spelen. Het veganistisch eten viel redelijk goed mee, want van enkele vrienden had ik vernomen, dat dit niet altijd even goed is. Het voordeel om veganistisch te eten op het vliegtuig is dat je altijd als eerste bediend wordt, het nadeel, dat je minder aangeboden krijgt dan de vlees-eter. Ik liet het niet aan mijn hart komen, er zijn ergere dingen.
Tijdens de vlucht hadden we naar het einde toe heel veel te maken met turbulenties, maar die kwamen we goed door. De eerste 6 tot 7 uur gingen redelijk vlot, de 3 daaropvolgende uur gingen traag voor me. Toen we de laatste 2 uur aanvatten, kon de countdown en het uitkijken naar Andreza en Sao Paulo echt beginnen!
We landden op tijd en mijn eerste stappen op Braziliaanse bodem waren een feit. Ik kon echt niet geloven dat ik me op het Zuid-Amerikaanse continent bevond. Maar "fuk de weireld", ik ben er nu, en niemand pakt dit van me af!
Na een stempel van de Braziliaanse douane/politie en het oppikken van de bagage stond Andreza me op te wachten! Zotjes! Enige minuten later ontmoette ik ook haar ouders die me eveneens hartelijk verwelkomen. Haar moeder spreekt vlot engels, haar vader enkel portugees.
Als afsluiter van de dag gingen we vegetarische pizza gaan eten, en die werd smakelijk verorberd!

Meer volgt nog, ik zou hier nog uren kunnen verder schrijven over mijn indruk over Sao Paulo en de dingen die ik zie, ervaar en meemaak, maar ik tracht jullie op de hoogte te houden in de mate van het mogelijke.

Groeten vanuit het levendige Sao Paulo!
En de mensen die ik mis en hier iets aan hebben, weten wel wie we zijn!

Saudações!