Pinacoteca

30 januari. Nadat ik in de vroege middag al enkele vegetarische broodjes had binnengespeeld, besloten we in de Luz buurt, om rond 14 uur toch nog eens binnen te springen in het Lotus restaurant. Dit wordt en is stilaan mijn favoriete restaurant. En na 14 uur is het goedkoper! Ik zou niet veel op mijn bord leggen, maar ik kwam bedrogen uit, want veel minder dan gebruikelijk ging ik blijkbaar niet eten. Wanneer we aan tafel gaan, blijken daar nog enkele vrienden te zitten van Andreza, die ook op Verdurada fest waren. Sommigen onder hen herkende ik nog en omgekeerd.

Na weer overheerlijk en uiterst gevarieerd gegeten te hebben, trekken we naar het Pinacoteca museum. Dit legt recht tegen over de het museum van de portugese taal, en dus vlakbij ‘Estação da Luz’, Wat ooit in de beginjaren als school diende, is nu een museum. Het is zelfs ooit overgenomen door het leger in de jaren ’30, en had zijn functie als culturele plaats bijna helemaal verloren. Het heeft al vele ups en downs gekend, maar heden ten dage staat het er nog altijd in al zijn glorie. De troef is vooral Braziliaanse kunst uit de 19de eeuw tot en met nu. Een deel is ook gewijd aan Margaret Mee, een Engelse schilder die zich vooral specialiseerde in Braziliaanse planten van het regenwoud. Naast het museum bevindt zich ook een heel grote tuin/park, die heel wat groen en kunst biedt aan de wandelaar. Aangezien het park sluit om 18u, en we pas rond die tijd uit het museum strompelen, hoop ik daar toch nog de nodige voetstappen achter te laten.

Na het Pinacoteca museum, gaan we richting ‘Avenida Paulista’, hangen we nog wat rond in ‘Livriari Cultura’, een gigantische boekenwinkel in een winkelcentrum en pikken er nog een fototentoonstelling mee van Spanje, met als dieptepunt (voor mij toch) een fotoreeks over stierengevechten. Folklore, traditie en toeristische troeven, allemaal goed en wel, maar zo’n dingen moet gebannen worden! Hier en daar bevinden zich nog enkele exposities vam schilders over Sao Paulo.

Om de maag te vullen steken we de avenida over, naar een ander winkelcentrum. De ene eetgelegenheid na de andere. Het regent pijpenstelen, en een peloton fietsers trotseert de buien om de tweewieler te promoten, aangezien São Paulo stikt van de auto’s. Ik geef hen geen ongelijk, Ieder restaurantje zet zijn ronselaars met menukaarten in. Wederom een werkje die mensen langs onze kanten niet echt uitvoeren en zouden willen doen.
Voldaan en tevreden blik ik terug op een uiterst genietbare en drukke dag.