Ipiranga

Een broeierige en warme 3de februari vandaag in Sao Paulo. Dit is meer afzien dan ik hier al gewoon ben geworden, dus wat muppy’s brengen verfrissing als we de metro en bus naar Ipiranga nemem. In de metro bevind ik me eventjes alleen aangezien de deuren net voor me sluiten en Andreza zich al een halte verder begeeft. Maar geen paniek, even later is het al weer in orde. En de metro lijnen begin ik ook al te kennen. Wanneer we uitstappen aan de eindhalte Ipiranga, blijkt deze halte redelijk trendy te zijn, zeker in vergelijking met wat ik al gezien heb. Een bus moet ons brengen naar onze volgende bestemming.

Dat is ‘Museu do Ipiranga’, de plaats waar keizer Pedro I de onafhankelijkheid van Brazilië afkondigde. Men wist niet goed wat er te zetten op die plaats, dus besloot men er maar een giganstisch bouwwerk neer te zetten. Op die plaats was er toen niets, als ik afga op de schilderijen die ik in het museum zie. De tuin die zich voor het gebouw bevindt is een kopie van die van Versailles.
Binnen in zie je hoe er de mensen toen leefden, en alles is bijzonder Europees. Niet verwonderlijk, aangezien de Europeanen en vooral Portugezen alles tot zich namen en de oorspronkelijke bewoners onderdrukten en hen als minderwaardig beschouwden. Hen bekeren tot het christendom, hen als slaven inzetten, ... Hun wil is er toen wet geworden. Wouden werden plat gelegd voor de koffieplantage, de industrie waardoor Sao Paulo echt begon te boomen. Voertuigen, eetkamers, serviezen, klederdracht, alles is op en top Europees in het museum. Wanneer er van de oorspronkelijke bevolking iets vermeld wordt, is dit onder de vorm als slaven en wanneer ze bekeerd worden. Een kamer is volledig ingericht met vooral vuurwapens. Heel eventjes ben ik ‘fier’ wanneer ik er een zie van Belgische makelij, tot ik de rest van de vitrines afloop. Zowat de helft van de pistolen komt uit België. Een wrang gevoel.

We wandelen nog wat door de tuin, en donkere wolken pakken zich stilaan samen. Maar je weet hier nooit wanneer er iets uit de lucht kan vallen, maar uit de luttele ervaring die ik heb begint dit meestal in de vroege avond. We zijn dus nog voor een korte poos veilig. Een brede laan bestaande uit asfalt in het midden, en palmbomen/gras, leidt ons nog naar een standbeeld die ook vertelt over de onafhankelijkheid van Brazilië, met belangrijke personen.

Vanuit Ipiranga zoeken we naar een bushalte die ons rechtstreeks naar de Santana buurt kan brengen, die vinden we uiteindelijk. We stappen op en dan ... Een bus heeft daar een chauffeur en iemand die iets verderop controleert of je een geldige pas of betaalt hebt. We hebben geen gepast geld bij, en die gast zegt tegen Andreza of we daar de hele avond zullen blijven staan. Hij besluit om haar door te laten en vraagt om later te betalen als we afstappen. Aangezien ik er niets van begrijp, doet Andreza teken dat ik ook mag doorkomen. Maar ik aarzel, want er is nog niet betaalt. Ik duw de hendel over, maar ben niet zeker als ik mag doorgaan. Die hendel registreert mij, draait over, maar blijft staan. Dan begint de miserie. We staan al geregistreerd voor 2 personen, terwijl ik nog niet gepasseerd ben, en die gast zegt dat we voor 3 gaan moeten betalen. Dan begint een verbaal gevecht tussen Andreza en de controleur, en geen van beide wil toegeven. Ik word verweten voor een Duitser, we blijken geld in overvloed te hebben en de rijkelui uit te hangen volgens onze vriend, ... Bij het afstappen zijn de gemoederen bedaard, betaal ik voor 3, maar vinden het nog steeds onrechtvaardig. Systemen... Fuck the system! De busrit bracht me door enkele heel triestige en vuile buurten. Stapels vuiligheid liggen zomaar op de straat. Een uitzichtloze blik wacht om de hoek... Maar de idealist in me zal niet zo vlug opgeven...